Dag 34 Rabanal – La Portela

71 km

30+ °C

Zaterdag 26 juli 2014
Hartstikke vroeg opgestaan. Weg van die camping die meer weg had van een autosloperij. Zelden hebben wij ons zo vies gevoeld. We namen ons dan ook voor om vandaag een hotel te boeken met ligbad, waarin we probleemloos een paar baantjes konden zwemen en waar we onze kleren konden wassen.

Na acht kilometer fietsen hebben we Cruz de Ferro bereikt. Een berg van 1503 meter waarop een ijzeren kruis staat, vandaar de naam Cruz de Ferro.image
Deze berg kent een lange traditie in de Camino. Mensen nemen iets van huis mee, doorgaans een steen en laten deze achter aan de voet van het kruis. Door de eeuwen heen is dit waarachtig een berg van stenen en steentjes geworden. Door het werpen van een steen legden de pelgrims een deel van hun ‘last’ af. Nu wordt het ook gebruikt om mensen te ge(her)denken. Jet heeft een steen uit de tuin van haar moeder, die onlangs is overleden, meegenomen. Daarop heeft zij alle namen geschreven van mensen die haar dierbaar zijn en na staan. Met het einde van deze reis in zicht, symboliseert het leggen van deze steen een afronding van een bewogen periode.
Het was heel bijzonder om op deze plek te zijn. Het was vroeg en koud. De zon was maar net op en bescheen het ijzeren kruis in een soort van oranje licht. Twee jongens, niet ouder dan 25 zongen Gregoriaanse gezangen. Ondanks het tijdstip hadden zich toch al zo’n 50 pelgrims bij het kruis verzameld. Iedereen luisterde muisstil naar het gezang. Ik ben niet religieus, maar dit was heilig.
Overal lagen steentjes, foto’s, kaartjes met namen en ontroerende teksten. We waren beide diep onder de indruk van deze ervaring.
Door het leggen van de steen heeft Jet iets veranderd. Een kleine verandering wellicht, maar evenzogoed een verandering. Tot op heden lag die steen er niet en nu wel. Bram Vermeulen heeft dit thema ooit bezongen in zijn nummer ‘ik heb een steen verlegd’. Ook Douwe Bob heeft een prachtig nummer geschreven over een steen. Sla de eerste 40 seconden maar over.


We zijn door het tot voor kort verlaten bergdorpje Foncebadón gereden, terwijl in de 10e eeuw hier zelfs nog een kerkelijk Concilie (kerkvergadering) plaatsvond. Zo hard kan verval gaan. Nu hebben een aantal vrijwilligers weer leven in dit dorp gebracht. Overigens al de dorpen aan de Camino leven van de wandelaars en fietsers. Zonder deze voorbijgangers zouden deze dorpen niet meer bestaan.
Na een afdaling van 15 km kwamen we in Ponferrada aan, waar we de geweldige burcht hebben bekeken. In Villafranca del Bierzo een heerlijke koffie gedronken.image
We hebben inderdaad een hotel genomen in La Portela. Volgens mij bestaat het dorp alleen maar uit dit hotel. Het werd heet en we hadden inmiddels al ruim 70 km gereden. We werden welkom geheten door een receptioniste. Ik keek even om me heen of ik haar bezem zag. Wat een ongelooflijke heks (niet haar uiterlijk, maar haar gedrag)!
Morgen pakken we de Cebreiro. Een pas van 1300 meter, maar met venijnige stukken.
Dan rijden we Galicië binnen. Vanaf dat punt stromen de rivieren richting oceaan en krijgen we te maken met een ander landschap en een ander klimaat.
Nog 190 km en de klus is geklaard.

4 gedachten over “Dag 34 Rabanal – La Portela

  1. Hoi geweldenaars ,

    Ik ben weer helemaal bij. Gelezen met een lach en soms ook met een traan. Nog ff de laatste kilometers. Ik vind het echt geweldig wat jullie aan het doen zijn ook een diepe buigingen voor jullie!!!

    1. Lieve Wilbert,
      Ik weet niet zo goed hoe zo’n website werkt, maar ik schreef zo-even aan Pia dat een tocht als deze grote dingen klein maakt en ogenschijnlijke kleine dingen groot. Ik heb veel aan jullie (Pia, jij, Gerrie en Emy) gedacht. De hele dag fietsen brengt je in een soort trance. Het enige wat je moet doen is je pedalen rond trappen. Je hebt tijd genoeg om over van alles en nog wat na te denken. Om de een of andere reden gaan je gedachten vaak terug naar je naasten en je oorsprong. En ik weet wat ik allang wist, mijn kinderen, Robbin en jullie zijn me zeer dierbaar. Hoop jullie heel erg snel weer te zien. Kus aan jou en aan Gerrie.

  2. Ha die Martin en Jet,
    Niet te geloven. Nog 190 km…… en dan te bedenken dat tussen 26 en 28 juli (vandaag dus) zitten alweer de nodige kilometers.
    Zo begin je aan een tocht van tig kilometers en zo gaan de dagen voorbij en is het eind inzicht.
    Het valt me overigens tegen dat die Spanjaarden zo onvriendelijk zijn. Zou dat komen door al die vreemdelingen die lopend danwel fietsend voorbij komen? Je zou zeggen dat het een bron van inkomsten betekent of zijn ze jaloers op de vrijheid van de wandelaars en fietsers?
    Hebben jullie al bedacht of je alsnog naar Finnister (of zoiets), de Atlantische kust dus, fietst? Nou ja, we merken het wel in het vervolg van deze blog.
    Schatten, zet ‘m op voor het laatste stuk en we kijken uit naar jullie thuiskomst!!!
    Liefs Pia

  3. Hoi schatten,

    SUPER!!!! Gisteren het bericht ontvangen dat jullie om 16.15 uur op het beroemde plein van de Santiago op fietsten. Geweldig! Petje af! Ben trots op jullie.

    Liefs Pia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *