Martin en Jet

Wij zijn Martin en Jet, elkaars eerste jeugdliefde. Wij zijn getrouwd en hebben inmiddels drie grote kinderen: een dochter en twee zoons. Wij zijn beide geboren en getogen in het stadse Arnhem en wonen nu al een groot aantal jaren in het mooie kerkdorpje Groessen.

Martin en Jet
Florentien, Bart en David (tweeling) wonen inmiddels niet meer thuis. David en Bart studeerden beide aan het HBO in Nijmegen. David studeerde HRM en Bart HBO Verpleegkunde. Eigenlijk hebben we nog een derde zoon: Robbin. Robbin is de vriend van Florentien, maar al zo lang in ons gezin, dat wij eigenlijk niet meer weten hoe het zonder hem was. Robbin heeft deze website gebouwd. Het is zijn vak. Onze bouwvakker (onze dochter Florentien) mocht zich al op haar 19e bouwkundig ingenieur (ing) noemen. Inmiddels heeft Floor haar mastertitel bouwkunde gehaald en werkt als constructeur bij een ingenieursbureau in het oosten van het land.

Jet

In september 1965 ben ik, Jet, als derde dochter en als laatste in ons gezin geboren.

Mijn vader was muzikant. Formeel stond hij op de loonlijst van een ambtelijke organisatie, maar in zijn hart was hij muzikant. Jammer dat geen van zijn kinderen zijn muzikale talent heeft geërfd. Mijn moeder was de ‘manager’ thuis. Naast haar taken als huisvrouw en moeder van – op dat moment nog – twee kinderen heeft zij haar pedicure diploma gehaald. Al gauw meldden de eerste klanten zich om hun voeten te laten doen. Binnen de kortste keren had zij klan066ten in overvloed.
Nee zeggen tegen een klant was niet haar sterkste kant. Toen ik mijn komst aankondigde, ging om 16.00 uur de laatste klant de deur uit en om 18.00 uur ben ik geboren. Hoezo zwangerschaps- en bevallingsverlof? Daar hadden ze toen nog nooit gehoord! Dat waren echt andere tijden.

Als kind vond ik het de normaalste zaak van de wereld dat mijn moeder pedicure was. Voordat ik naar de kleuterschool ging, zat ik regelmatig bij mijn moeder in de behandelkamer terwijl zij de voeten van wie dan ook onder handen nam. Met mijn wijsneuserige blik inspecteerde ik de voeten en bewonderde ik het vaardige handelen van mijn moeder. Als vier jarige begreep ik er dan ook helemaal niets van dat mijn klasgenootjes niet eens wisten wat een pedicure was. Dit pedicure gedoe heeft uiteindelijk geleid tot een soort voetencomplex. Overigens niet alleen bij mij. Ook mijn beide zussen kunnen hiervan meepraten.

Hoewel ik voeten nog steeds interessant vind, heb ik mijn (professionele) heil gezocht in een ander vakgebied. Ik werk al jaren bij een (kleine) gemeente als P&O medewerker. Van administratie tot beleid, van alles gaat door mijn vingers. Boeiend werk, een boeiend vak, dat nooit verveelt.

In mijn vrije tijd sport ik graag. Al jaren volleybal ik en sinds 2010 ben ik steeds meer gaan fietsen. Eigenlijk moet ik zeggen “zijn we steeds meer gaan fietsen”. Volleybal vind ik vooral leuk om te doen en Martin niet. Maar fietsen doen we samen en dat vind ik super.

Martin

Ik, Martin, ben geboren en voor een belangrijk deel opgegroeid in wat we nu een Ella 2013 zomervakantie 324Vogelaarwijk of een ‘prachtwijk’ noemen, namelijk de Geitenkamp in Arnhem. Ondanks dat de term ‘prachtwijk’ anders doet vermoeden is er weinig prachtigs aan om te wonen en te leven in een achterstandsbuurt, want dat is wat een ‘prachtwijk’ in werkelijkheid is. Tegelijkertijd is de Geitenkamp, zonder twijfel, de mooiste wijk van Nederland. Het is gebouwd op de sedimenten van de terugtrekkende gletsjers uit de eerste ijstijd. De wijk ligt zo’n 80 meter boven NAP en heeft een geweldig uitzicht op Arnhem. Op mooie dagen rijkt het uitzicht tot ver in Duitsland. On top of all, de Geitenkamp is gebouwd in de architectonische stijl van de zogenaamde Amsterdamse school (1923). Komt dat zien!

De Geitenbult (zoals Arnhemmers de Geitenkamp liefkozend plegen te noemen) bod mij twee carrièreperspectieven, namelijk toetreden tot het dievengilde en anders, vreten uit de staatsruif. Het eerste heb ik geprobeerd, ik was duidelijk niet getalenteerd. Het tweede sprak mij niet aan. In plaats daarvan ben ik verhuisd en gaan studeren.

We zijn verhuist naar een oerdegelijke doorzonwoning in een vinexwijk op NAP-niveau. Ik heb HRM gestudeerd en ben HR-manager geworden.

In 2000 heb ik een carrière switch gemaakt. Ik ben docent HRM geworden aan een de beste hogeschool van Nederland, namelijk Avans Hogeschool . Als docent HRM mag ik een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van onze HR-opleiding, maar vooral aan de ontwikkeling van onze studenten.

Een van mijn hobby’s was hardlopen. De uitdrukking dat hardlopers doodlopers zijn gaat me te ver, maar hardlopers zijn verrekte goed in het vernielen van enkels en knieën. Ik kan het weten.

Hardlopen ging niet meer. Fietsen was een goed alternatief. Wat ooit begon als een sportief rondje rond het spreekwoordelijke dorp resulteert in een fietstocht naar Troyes (2013, Santiago de Compostela (2014), Crest (2015), Hunsrück/Allgäu (2016), Verona en terug (2017).