Met James Herriot op de pont.

71 km

20 °C

Afgelopen zondag hebben Jet en ik een rondje over de dijken gefietst. Van Groessen naar Loo, de dijk op richting Westervoort, de IJsselbrug en Rijnbrug over naar Huissen en vervolgens via de dijk naar Nijmegen. In Nijmegen zijn we de Ooijpolder in gefietst. Via de pont in Millingen zijn we naar huis gefietst, maar daarover straks meer.

Tussen Nijmegen en Beek-Ubbergen was wat merkwaardigs gaande. Om de paar meter stond een paal met daarop luidsprekers. Uit de luidsprekers schalmde muziek. Niet zomaar het eerste de beste deuntje. Nee op de rijksweg naar Beek-Ubbergen werden we vergezeld door niemand minder dan Frans Duijts die ons om de paar meter deed geloven dat we zijn ‘lieveling’ waren. Wat mij betreft is Frans een echte Guilty Pleasure. Volgens de smaakpolitie is dit not done, maar met Frans in je oren fietst het als een malle.

De zon scheen uitbundig, waardoor de weg was bezaaid met wandelaars en alles wat maar minstens twee wielen had. Ondanks het mooie weer hadden we minder oog voor de prachtige omgeving. Vandaag zochten we de wind op, tegenwind welteverstaan. We wilden onze beenspieren en techniek verbeteren door hard tegen de wind in te stoempen. Jet reed in mijn windluwte, waardoor de afstand tussen haar voorwiel en mijn achterwiel nauwelijks een paar centimeter was. Hele stukken reden we bijna 30 km per uur. Een verkeerde beweging en we konden ons vel van het asfalt schrapen. Door met mijn handen kleine signalen te geven wist Jet welke beweging ik ging maken. Met volle vaart en nog voller vertrouwen stoof Jet achter mij aan, dwars tussen het wandelende en fietsende publiek door. 

In Millingen spraken een tweetal ligstoelen met uitzicht over de Rijn ons aan: ‘kom op ons 20140525_131608liggen, dan krijgen jullie een cappuccino toe’. Met inmiddels meer dan 60 kilometer in de benen lieten we ons dit geen twee keer zeggen. Met een cappuccino-snor lagen we al snel languit in de zondagse zon. Ligstoelen heten niet voor niets ligstoelen. Opstaan uit ligstoelen is geen sinecure. Dat is logisch, anders hadden ze wel opstaanstoelen geheten.

Do you know the way to Oesterbiek?’ 
I beg your pardon?’, Jet keek de man in zijn knal gele jas aan die haar zojuist op half fluisterende toon een oneerbaar voorstel leek te hebben gedaan.
‘Oesterbiek‘, herhaalde de man ‘near Arnhem‘.
Ah, Oosterbeek‘. Jet haalde opgelucht adem. De man had de weg gevraagd en niet haar kuisheid.
Tja, hoe leg je een Engelsman de weg uit van Millingen naar Arnhem. Da’s niet zo makkelijk. Het makkelijkste zou zijn ‘zwem de Rijn maar af, dan kom je er vanzelf langs’, maar zo gaan we niet met gasten om.
Het leek ons het beste dat hij met ons mee zou fietsen. We spraken af dat we hem tot Loo zouden brengen. Vanaf daar kon hij de dijk richting Westervoort, Arnhem en Oosterbeek volgen. Zo gezegd, zo gedaan.

Jet en ik noemden hem al snel James Herriot, aangezien hij in de omgeving woont waar de serie All Creatures Great and Small zich afspeelt.
Nigel, want dat bleek de echte naam van James Herriot te zijn, bleek de oude schrijver en dierenarts James Alfred Wight (de werkelijke James Herriot) nog gekend te hebben.

20140525_142622[1]Nigel was op weg van Müllheim naar Darlington (partnerstad van Müllheim). Nigel kon maar lastig wennen aan de naam Jet. ‘Je vernoemt een mens toch niet naar een vliegtuig?’, zag je hem denken. Toen Jet uitlegde dat de naam Jet een afgeleide was van Henriëtte, was hij gerustgesteld en vermeed hij de naam Jet angstvallig.

Voor Nigel waren wij een soort van trofee. Met trots liet hij foto’s zien van mensen met wie hij de afgelopen dagen had gefietst. ‘Look, this is Manfred. This is Ursula and Dettleff. See this is Günther’. Hij sprak de namen uit alsof wij Manfred, Ursula, Dettleff en Günther hadden moeten kennen. Hoogstwaarschijnlijk laat hij morgen met eenzelfde vanzelfsprekendheid foto’s van Martin en Jet aan andere nietsvermoedende passanten zien.
Nigel stond er op om ook van ons een foto te maken aldus geschiedde en wel bij de Mammoet bij de Betuwe Route.

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Met James Herriot op de pont.

  1. Tja heb je alles gehad, Frans Duits en Engels( man). Blij dat Jet geen 100 kilo weeg anders had Nigel gedacht aan een jumbojet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *