Dag 35 La Portela – Portomarin

Zondag 27 juli 2014
Vandaag was de weg een ‘rue d’amour’. Niet een decolleté zoals Fransen een rue d’amour plegen te noemen, maar een echte weg van de liefde. We hebben liefde in alle soorten en maten gezien. De iklaatjenietmeerlos liefde, de hetmagvandewet liefde en de liefde die door de maag gaat, maar daarover dadelijk meer.

We hebben vandaag 90 km gefietst, dat lijkt niet veel, maar we hebben ondertussen drie passen beklommen. De Cebreiro op 1300 meter, de Alto San Roque op 1270 meter en tot slot de Alto do Poio op 1335 meter. De uitzichten waren adembenemend. Het ging makkelijk, we hadden goede benen. Onze pedalen draaiden in stimulerende cadans rond. Te vergelijken met de één of ander dancetrack.

Veel moeilijker hadden we het met de klim na Sarria, hetgeen hoogstwaarschijnlijk het gevolg was van de liefde, maar zoals gezegd, daarover dadelijk meer.
Vandaag weer een stuk met de wandelaars opgetrokken. Zij lopen aan de linkerzijde van de weg, de (zeldzame) fietsers aan de rechterzijde. Het mag stereotype klinken, maar de Nederlandse wandelaars haal je er zo uit. Nederlandse wandelaars hebben een stevige tred, alsof ze de tocht in één dag af willen leggen en geen tijd te verliezen hebben. Zo ook een jonge (+/-25 jaar) vanochtend aan de voet van de Cebreiro. Het zal ongeveer 08.00 uur zijn geweest. Hij moet toch al zo’n 25 dagen onderweg zijn, maar hij had een pas alsof dit zijn eerste dag was.
Kort daarna zagen we een wandelaar op blote voeten. Schoeisel is een probleem voor wandelaars, zoals pijn aan je kont voor fietsers. Tijdens pauzes is dit een veelbesproken onderwerp. De één zweert bij stevige wandelschoenen, de ander bij luchtige sandalen of slippers. Een wandelaar op blote voeten hadden we nog niet gezien. ‘Restecp’, zoals Ali G. zou zeggen.
Nu naar de liefde. Vanochtend zagen we we een koppel hand in hand de Camino lopen. Ondanks het vroege uur en ondanks dat zij al dagen zo gelopen hebben, gingen zij volledig in elkaar op. Ze hadden volop gespreksstof en ook aan liefdevolle wederzijdse blikken ontbrak het niet. Ik ben er een tijdje achter gaan fietsen en heb het gefilmd. Toen ik ze inhaalde heb ik hen gezegd dit een prachtig gezicht te vinden. Ze waren er duidelijk verlegen mee, maar lieten niet los.
Nadat we de top van de Alto San Roque hadden bereikt heb ik onze bidons met drinkwater imagegevuld. Aan water kan je in dit land nooit een teveel hebben. Toen ik terug kwam met de volle bidons zei Jet ‘je mag ze wel feliciteren’. Jet’s wish is my command, dus ik deed dat prompt. ‘Van harte gefeliciteerd met je verjaardag’ en ik stak mijn hand alvast uit. ‘In het Engels, ze verstaan geen Nederlands’, reageerde Jet. ‘Hyperthepipe and a happy birthday’, en weer wilde ik mijn hand geven. ‘Nee joh’, kwam Jet weer tussenbeide ‘ze zijn net getrouwd’. Toen zag ik het pas. Zij had een gewone fiets en hij had een fiets met aanhanger, net als wij. Aan beide fietsen hing een vlaggetje met ‘just married’. Ze kwamen uit Roemenië en een week na hun trouwen zijn ze aan de reis begonnen. Ze hadden nu ongeveer 3000 km afgelegd en absoluut geen zin om te stoppen. Ik heb hen gefeliciteerd imageen gezegd dat als zij deze reis samen goed doorstaan het met hun huwelijk absoluut goed zou komen. Ik had overigens niet het idee dat ze op dit soort ouwe-mannen-adviezen zaten te wachten. En gelijk hebben ze.
Tot slot de liefde die door de maag gaat. Ik heb al eerder geschreven dat Jet als een bouwvakker eet. Als zij voor de zoveelste keer een hap van haar broodje gevuld met rozijnen en chocola neemt, dan hoor je eerst niets en na een paar seconden ‘plons’. Ze eet de hele dag door en is onverzadigbaar. Overdag neem ik hooguit een banaan, een appel en een yoghurt. Voor mij is dit voldoende en ik kom er elke bult mee over. Vandaag heb ik me laten verleiden tot het eten van een broodje … hoe heet dat eigenlijk in het Spaans? Het is een broodje met opmerkelijke namen. Wij noemen het een uitsmijter (??) in Duitsland noemen ze het een Strammer Max (kinky) en hier zal het wel zoiets heten als een broodje Eiophammos. Any way, de liefde ging door de maag, maar het was liefde van de ergste soort. Ik kreeg mijn benen niet meer rond en we moesten nog ruim 25 kilometer met klimmetjes van 9%.
Uiteindelijk zijn we op een kleine camping in Portomarin terecht gekomen. De route imagebeschrijving spreekt over een sobere camping. Ik had er niet veel verwachtingen van, maar het bleek een hartstikke leuke camping te zijn in een boomgaard met uitzicht op een meertje. Niet alles is goed doordacht op deze camping. Zo is de warmwaterkraan aan gesloten op de koudwaterleiding waarop ook de koudwaterkraan is aangesloten. Na ongeveer 10 minuten gewacht te hebben op warm water kom je hier pas achter. Geeft niets, blijft een leuke camping.
Het mooie van dit soort fietstochten is dat je tijd genoeg hebt om na te denken. Ik heb vrijwel de hele dag nagedacht over een vraag van Anneke aan Jet. ‘Is dit wel een vakantie?’ vroeg zij Jet. Goede vraag. Ik weet niet precies wat de definitie is van een vakantie, maar ik ben geneigd om onze reis niet in eerste instantie als een vakantie te omschrijven, maar wat is het dan wel? Jet noemt het een opdracht, een leuke opdracht wel te verstaan, maar iets wat bij leven en welzijn volbracht dient te worden. Ik sluit me hier bij aan.
We hebben inmiddels ook vriendschap gesloten met een hond. We noemen hem Regilio Tuur, want het is een mislukte boxer. En geloof het of niet, terwijl ik dit schrijf komen er imagetwee paarden de camping op gestoven. Ze struikelen bijna over mijn scheerlijnen. Wat zeg ik, er komen er nog een stuk of zeven en één struikelde inderdaad over mijn scheerlijn. Geweldig!